Het geval Mactac: een les voor iedereen

Het ABVV veroordeelt de geweldplegingen bij Mactac en wijst iedereen op zijn verantwoordelijk-heid.

EDITO De Nieuwe Werker nr. 20 (ABVV-ledenmagazine van 24 november 2010)

Het is pas nadat de pers de pesterijen op het werk in het bedrijf Mactac in Zinnik bekend maakte , dat de publieke opinie de soms zeer harde realiteit op de werkvloer ontdekte.

Het geval van Daniel is een ware schande. Het gaat hier bovendien in feite niet meer om pesterijen maar erger nog, om echte geweldplegingen op het werk. Deze zaak raakt ons des te meer, omdat het de werknemers zelf zijn die hun collega's zo vernederend behandelden.

Ook het stilzwijgen van diegenen die niet reageerden en lieten betijen, is niet goed te praten. In gelijk welke samenleving is het de solidariteit onder de leden ervan die ervoor zorgt dat de veiligheid van elkeen gevrijwaard en de rechten van allen geëerbiedigd worden.

Dit doet niets af van de verantwoordelijkheid van de werkgever die borg moet staan voor het welzijn op het werk van zijn werknemers. Hij had vroeger en krachtiger moeten optreden en op die manier de dramatische situatie kunnen voorkomen, die ons allen met verbijstering slaat.
 

Wat kunnen we daar vandaag nog aan toevoegen?

Aan de werknemers die eraan meegedaan hebben, zeggen we dat dergelijk grensoverschrijdend gedrag schandelijk en mensonwaardig is. Eerbied voor de menselijke waardigheid eisen we niet alleen van de werkgevers!

Het is dankzij onderlinge solidariteit en onderlinge hulp dat de werknemers, tot welke vakbond ze ook behoren, erin geslaagd zijn hun situatie te verbeteren en een rechtvaardiger samenleving op te bouwen. In bedrijven handelingen stellen die tot het meest onmenselijke aspect van een gevangeniswereld behoren, is zichzelf in de voet schieten en tegen zijn eigen ploeg scoren. Welke geloofwaardigheid heb je nog tegenover werkgevers die hun werknemers pesten – de zaak France Telecom toont aan dat het soms om systematische en doelbewuste pesterijen van de werkgever gaat – als wij als werknemers precies hetzelfde doen met onze  collega's?
 

Als we respect willen, dan moeten we voor eigen deur vegen

Als we een beetje afstand nemen van de verantwoordelijkheid van de ene en de andere, dan moeten we  vaststellen dat de wetgeving die ingevoerd werd om dit soort gedrag te voorkomen, niet goed gefunctioneerd heeft.

De wet voorziet in een alarm- en een bemiddelingsprocedure. Bovendien stelt deze wet ook dat men zich tot de rechtbank kan wenden als de interne bemiddeling niets oplevert.

Vandaag moet dus onderzocht worden waarom deze regeling niet gewerkt heeft, hoe we de informatie over deze reglementering aan onze leden en vorming van onze afgevaardigden kunnen verbeteren.

Het feit dat de aanstoker in de zaak Mactac een vakbondsafgevaardigde was, is echter geen voldoende reden om de bescherming zelf van alle afgevaardigden nu in vraag te stellen.

De bescherming die met het vakbondsmandaat verbonden is, dient niet om de afgevaardigde boven de anderen te stellen, maar om het recht op vereniging van de werknemers te beschermen. Dit is een collectief recht dat verleend wordt aan diegene die het risico op zich neemt om zijn collega's te vertegenwoordigen en die zich op die manier aan mogelijke represailles van de directie blootstelt.

Maar we kunnen niet aanvaarden dat deze bescherming misbruikt wordt om grensoverschrijdend gedrag in te dekken. Personen die dergelijk onaanvaardbaar gedrag vertonen hebben geen plaats in onze vakbond, want ze staan lijnrecht tegenover al onze waarden en normen.

De zaak Mactac is een alleenstaand geval, dat zelden voorkomt. De betrokken afgevaardigde werd uit zijn vakbond gezet. En als de rechtbank hem in het gelijk gesteld heeft wat zijn ontslag om dringende reden betreft, dan gebeurde dit op basis van een procedurefout, niet omwille van de grond van de zaak.

Aan slachtoffers ten slotte (tot wie we ons als laatste richten, niet omdat ze minder belangrijk zijn maar omdat ze integendeel recht hebben op al ons meevoelen en omdat ze al onze steun verdienen) zeggen wij: sluit je niet op in stilzwijgen!

Er bestaan procedures om je zaak aanhangig te maken bij de hiërarchische lijn. Door die procedure streeft de wetgever ernaar te kalmeren en te verzoenen. Soms volstaan bewustwording of een vermaning om normvervaging en pestgedrag tegen te gaan. Misschien zijn die procedures ontoereikend. Maar als de interne procedure mislukt, dan voorziet de wet ook dat het slachtoffer naar de rechtbank kan stappen.

De slachtoffers van pesterijen moeten in elk geval weten dat de wet bepaalt dat ze beschermd zijn tegen ontslag en dat wij ze als vakbond met raad en daad zullen bijstaan.

Anne Demelenne                                                          Rudy De Leeuw

Algemeen secretaris                                                   Voorzitter